Όλοι στην καθημερινότητά μας αναζητάμε την ασφάλεια, τις ανέσεις μας στον τρόπο που ζούμε, που κινούμαστε, που συναναστρεφόμαστε με τους γύρω μας, στις συναλλαγές μας και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί απεριόριστα. Τις περισσότερες φορές το αναπάντεχο, το ξαφνικό, αυτό που μας βγάζει από τα νερά μας, μας γεμίζει ανησυχία, προβληματισμό και προσπαθούμε να το αποστραφούμε, να το αποφύγουμε. Δεν θέλουμε να βγούμε από την περιοχή της άνεσης και της ασφάλειάς μας. 

Αυτόν τον δρόμο ακολούθησαν ο λευίτης και ο ιερέας της αυριανής παραβολής. Παρέμειναν στην «comfort zone» τους. Είδαν τον τραυματισμένο συμπατριώτη τους μα δεν σταμάτησαν να βοηθήσουν. Ο φόβος, η αδιαφορία, ο κόπος, τους εμπόδισαν να στρέψουν την προσοχή τους στον πλησίον τους. 

Από την άλλη ο Σαμαρείτης δεν τα υπολογίζει αυτά. Βγαίνει αμέσως από τη ζώνη της άνεσής του, απλά γιατί δε βάζει όρια στην αγάπη του. Μπροστά στον ξένο πόνο δεν υπολογίζει την κούραση, τον χρόνο, τους κινδύνους. Στρέφεται στον πονεμένο συνάνθρωπό του και προσπαθεί να τον ανακουφίσει. Κατεβαίνει από το άλογό του και πηγαίνει κοντά. Σκύβει πάνω από τον χτυπημένο συνάνθρωπό του. Κοιτάζει τις πληγές του. Με προσοχή μεγάλη τις πλένει και τις αλείφει με λάδι. Δένει τα τραύματά του. Τον ανεβάζει στο ζώο του και τον πηγαίνει στο πανδοχείο. Αγρυπνεί δίπλα από το κρεβάτι του ανθρώπου εκείνου και τον περιποιείται ο ίδιος. 

Καθημερινά όλοι καλούμαστε να βγούμε από την «comfort zone» μας. Να παραμερίσουμε τις δουλειές μας, τις ανέσεις μας, την κούρασή μας και να συμπαρασταθούμε με αγάπη στον άλλον που μας χρειάζεται, ξεκινώντας από τα απλά και ανεβάζοντας σιγά σιγά ταχύτητα. Με το να βοηθάμε πρόθυμα τους γονείς μας στις δουλειές του σπιτιού, τον συμμαθητή μας σε μια άσκηση που δεν καταλαβαίνει, τον οποιονδήποτε ζητήσει  μέσα στην ημέρα τη βοήθεια μας. Έτσι εφαρμόζουμε το παράδειγμα του καλού Σαμαρείτη. Έτσι μπορούμε να καλούμαστε επάξια μαθητές του Χριστού. 

Λίγες σκέψεις στο Ευαγγέλιο της Κυριακής
Κυριακή Η΄ Λουκά (Λκ. ι' 25-37) 

Κυριακή πρωί, χτυπάει το ξυπνητήρι. Έχω την επιλογή να το κλείσω και να συνεχίσω τον ύπνο μου ή - την πιο δύσκολη επιλογή - να σηκωθώ και να πάω στη Θεία Λειτουργία. Γιατί όμως; Τι μου προσφέρει η Θεία Λειτουργία; Αφού προσεύχομαι κάθε μέρα, δεν είναι αυτό αρκετό για να είμαι χριστιανός; 

Η Θεία Λειτουργία δεν είναι μια καλή συνήθεια, δεν είναι κάτι τυπικό και συμβολικό. Είναι η συνάντηση με τον Χριστό! Αρχικά, ο ναός είναι ο Οίκος του Θεού, το σπίτι του Θεού, στο οποίο κάθε Κυριακή είμαστε καλεσμένοι, σε αυτό το μεγάλο τραπέζι που λέγεται Θεία Λειτουργία. Εκεί είναι παρόντες μαζί μας και όλοι οι Άγιοι και οι Άγγελοι και, φυσικά, ο ίδιος ο Χριστός. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας προσευχόμαστε όλοι μαζί για όλο τον κόσμο, για να υπάρχει ειρήνη, καρποφορία, υγεία για όλους τους ανθρώπους. Συμβαίνει όμως και ένα μεγάλο θαύμα κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Ο Θεός, ο Δημιουργός του σύμπαντος, καταδέχεται να μπει μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο. Εκεί όπου ο άρτος και ο οίνος γίνονται το Άγιο Σώμα Του και το Τίμιο Αίμα Του. Όλοι οι πιστοί, αν είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι, μπορούν να μεταλάβουν και να πάρουν μέσα τους τον ίδιο τον Χριστό. Δεν είναι μια συμβολική πράξη, δεν είναι έθιμο, είναι μια πραγματικότητα. Ο Χριστός έκανε το ίδιο ακριβώς στον Μυστικό Δείπνο με τους μαθητές Του. « Λάβετε, φάγετε· τοῦτό µού ἐστι τό σῶµα », είπε και μοίρασε τον άρτο, «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστι τὸ αἷμά μου», είπε και μοίρασε τον οίνο. Τέλος είπε « Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν», «αυτό να κάνετε για να με θυμάστε». Έτσι, λοιπόν, σε όλους τους ναούς, κάθε Κυριακή, τελείται η Θεία Λειτουργία και σε κάθε Θεία Λειτουργία ο Χριστός είναι εκεί και θυσιάζεται μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο γιατί με αγαπάει. Πώς μπορώ λοιπόν να κοιμάμαι, ενώ Εκείνος με περιμένει να Τον συναντήσω; 

Θα το βάλω στόχο, από δω και μπρος να μη χάσω καμία Θεία Λειτουργία, καμία ευκαιρία να συναντήσω τον Χριστό, που θυσιάζεται για εμένα με τόση αγάπη.