Υπάρχουν μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εφαρμογές που επιτρέπουν στους χρήστες τους να διαγράψουν από τις επαφές τους έναν λογαριασμό που τους ενοχλεί και να τον μπλοκάρουν/αποκλείσουν από κάθε δυνατή αλληλεπίδραση. Είτε υπάρχει κάποιος λόγος άξιος αναφοράς είτε όχι. 

Στην περίπτωση όμως των Γαδαρηνών, που θα ακούσουμε στην αυριανή περικοπή, δεν υπήρχε κανένας λόγος που να δικαιολογεί τη συμπεριφορά τους προς τον Κύριο. Με προσποιητή ευγένεια Του ζητούν να απομακρυνθεί από την περιοχή τους. Δεν αναφέρονται στο Ευαγγέλιο τα λόγια τους, αλλά θα μπορούσε να ήταν κάπως έτσι: «Καλός είσαι και δίκιο έχεις, Θεός είσαι, αλλά εμείς έχουμε άλλα σχέδια για τη ζωή μας. Μη μας τα χαλάς τώρα που καλοπερνάμε. Φύγε σε παρακαλούμε από την περιοχή μας.»  

Βλέπουν το θαύμα αλλά δε συγκινούνται. Το θαύμα, που Εκείνος έκανε στον συμπατριώτη τους, αντί να τους χαροποιήσει, τους τρομοκρατεί και τους γεμίζει θλίψη. Αντί να προβληματιστούν και να έρθουν ενώπιον των ευθυνών τους, στέκουν απόμακροι και δε θέλουν να έχουν καμιά επαφή με Εκείνον που χάρισε τη θεραπεία στον δαιμονισμένο.  

Το ίδιο άραγε δεν κάνουν και πολλοί άνθρωποι της εποχής μας; Πιστεύουν στον Θεό, συγκινούνται ίσως με τα δώρα Του στη ζωή τους, Τον ευχαριστούν για την ικανοποίηση κάποιων αιτημάτων τους, αρκούνται στην εκπλήρωση κάποιων χριστιανικών καθηκόντων τους αλλά μέχρι εκεί. Βάζουν ένα όριο στη σχέση τους με τον Θεό. Για οτιδήποτε  παραπάνω Τον μπλοκάρουν και τον βγάζουν έξω από τη ζωή τους. Η πίστη και η τήρηση του θελήματός Του φτάνουν μέχρι  εκεί που δεν κοστίζει, που δεν έρχεται σε αντίθεση με το δικό τους θέλημα. Όπως και στην περίπτωση των Γαδαρηνών, η απώλεια των χοίρων τους (η ύπαρξη των οποίων ήταν παράνομη σύμφωνα  με τον Ιουδαϊκό νόμο) στάθηκε για αυτούς εμπόδιο ανυπέρβλητο. Θεώρησαν ζημιά για εκείνους, την παρουσία του Κυρίου εκεί.  

Ο Κύριος απευθύνεται στον κάθε άνθρωπο και του κάνει μια πρόσκληση. Σέβεται την ελευθερία του και τις δυνατότητες που Εκείνος του χάρισε. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος  θα δεχτεί, ο Θεός ζητά την αποκλειστικότητα. Να είναι ο Θεός του, όχι μόνο κάποιες ώρες της ημέρας ή κάποιες περιόδους της ζωής του αλλά σε όλη τη ζωή του. «Υιέ μου, δός μοι σήν καρδίαν» (Παρ. κγ' 26) λέει στον κάθε άνθρωπο κάθε εποχής. Μόνο εκεί, εκείνη θα βρει ανάπαυση και χαρά. 

Λίγες σκέψεις στο Ευαγγέλιο της Κυριακής
Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά (Λκ. 27-39) 

Κατά την περίοδο της κατοχής της Ελλάδας από τους Γερμανούς η Εκκλησία έπαιξε καθοριστικό ρόλο βοηθώντας τους ανθρώπους, οργανώνοντας συσσίτια και άλλες δράσεις. Οι Γερμανοί κατεδίωξαν τους ιερείς, πολλοί από τους οποίους έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα. Χωρίς τη συμβολή της Εκκλησίας σίγουρα η χώρα μας θα βρισκόταν σε πολύ χειρότερη θέση.  

Όπως η Εκκλησία βοήθησε στην περίοδο της κατοχής και συνεχίζει να βοηθάει και σήμερα, έτσι κι εμείς ως μέλη της Εκκλησίας νοιαζόμαστε και βοηθάμε τους γύρω μας. Δείχνουμε αγάπη στους φίλους μας, στους γονείς μας, αλλά και στους ανθρώπους που δε μας συμπαθούν ή ακόμα χειρότερα, θέλουν το κακό μας. «Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με » (Ματθ. κε' 35, 36). «Διότι πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσετε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε, φυλακισμένος και ήρθατε vα με δείτε». 

Ο Χριστός μάς καλεί να αγαπάμε και να θυσιαζόμαστε για τους άλλους, όπως έκανε η Εκκλησία στη δύσκολη περίοδο της Κατοχής, αλλά και σε κάθε δύσκολη περίοδο μέχρι σήμερα. Να ερχόμαστε στο κατηχητικό σχολείο, να ακούμε τον Λόγο του Θεού, τα παραδείγματα των Αγίων και να εμπνευστούμε και για τη δική μας ζωή, να την κάνουμε όμορφη, έτσι όπως τη θέλει Εκείνος.