για να γινει ο ανθρωπος θεος

᾿Ωδή γ΄.
Τῷ πρό τῶν αἰώνων, ἐκ Πατρός γεννηθέντι ἀῤῥεύστως Υἱῷ, καί ἐπ᾿ ἐσχάτων ἐκ Παρθένου, σαρκωθέντι ἀσπόρως, Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν· ῾Ο ἀνυψώσας τό κέρας ἡμῶν, ἅγιος εἶ Κύριε.

᾿Ωδή δ΄.
Ράβδος ἐκ τῆς ῥίζης ᾿Ιεσσαί, καί ἄνθος ἐξ αὐτῆς Χριστέ, ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας· ἐξ ὄρους ὁ αἰνετός κατασκίου δασέος, ἦλθες σαρκωθείς ἐξ ἀπειράνδρου, ὁ ἄυλος καί Θεός. Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.

᾿Ωδή ε΄.
Θεός ὤν εἰρήνης, Πατήρ οἰκτιρμῶν, τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τόν ῎Αγγελον, εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν· ὅθεν θεογνωσίας, πρός φῶς ὁδηγηθέντες, ἐκ νυκτός ὀρθρίζοντες, δοξολογοῦμέν σε Φιλάνθρωπε.

᾿Ωδή ς΄.
Σπλάγχνων ᾿Ιωνᾶν, ἔμβρυον ἀπήμεσεν, ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο· τῇ Παρθένῳ δέ, ἐνοικήσας ὁ Λόγος, καί σάρκα λαβών, διελήλυθε φυλάξας ἀδιάφθορον· ἧς γάρ οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, τήν τεκοῦσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.

᾿Ωδή ζ΄.
Οἱ Παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες, δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες, πυρός ἀπειλήν οὐκ ἐπτοήθησαν, ἀλλ᾿ ἐν μέσῳ τῆς φλογός ἑστῶτες ἔψαλλον· ῾Ο τῶν Πατέρων Θεός, εὐλογητός εἶ.

᾿Ωδή η΄.
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καί προσκυνοῦμεν τόν Κύριον. Θαύματος ὑπερφυοῦς ἡ δροσοβόλος, ἐξεικόνισε κάμινος τύπον· οὐ γάρ οὕς ἐδέξατο φλέγει νέους, ὡς οὐδέ πῦρ τῆς Θεότητος, Παρθένου ἥν ὑπέδυ νηδύν· διό ἀνυμνοῦντες ἀναμέλψωμεν· Εὐλογείτω ἡ κτίσις πᾶσα τόν Κύριον, καί ὑπερυψούτω, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

᾿Ωδή θ΄. Μεγαλυνάρια. ῏Ηχος α΄.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν, καί ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.

Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καί παράδοξον! οὐρανόν τό Σπήλαιον· θρόνον Χερουβικόν, τήν Παρθένον· τήν φάτνην χωρίον· ἐν ᾧ ἀνεκλήθη ὁ ἀχώρητος, Χριστός ὁ Θεός· ὅν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.

Ο Χριστός γεννιέται (σήµερα), δοξολογείστε Τον. Ο Χριστός (έρχεται) από τους ουρανούς, προϋπαντήστε Τον. Ο Χριστός (βρίσκεται τώρα) πάνω στη γη, υψωθείτε (στους ουρανούς από τα επίγεια και φθαρτά). Ψάλετε στον Κύριο όλοι οι κάτοικοι της γης και µε ευφροσύνη ακατάπαυστα υµνολογείτε Τον όλοι οι λαοί, γιατί είναι δοξασµένος.

Στον Υιό που πριν από τους αιώνες από τον Πατέρα (Θεό) γεννήθηκε απαθώς και κατά τους τελευταίους χρόνους χωρίς ανάµειξη άντρα έλαβε σάρκα από την Παρθένο, προς το Χριστό που είναι ο Θεός, ας φωνάξουµε: «Εσύ, Κύριε, που ανύψωσες τη δύναµή µας, είσαι Άγιος».

Σαν βλαστάρι από τη ρίζα (δηλ. τη γενιά) του Ιεσσαί (που ήταν πατέρας του Δαβίδ) και σαν άνθος από αυτή, Εσύ, Χριστέ, ο δοξασµένος, από την Παρθένο αναβλάστησες, από βαθύσκιο δασωµένο βουνό. Ήλθες, αφού έλαβες σάρκα από αυτή που δε γνώρισε άντρα, Εσύ, ο άυλος και Θεός. Κύριε, ανήκει δοξολογία στη δύναµή Σου.

Εσύ που είσαι ο Θεός της ειρήνης κι ο Πατέρας της ευσπλαχνίας, µας έστειλες τον Άγγελο της µεγάλης απόφασής Σου, για να µας φέρει την ειρήνη. Γι’ αυτό, επειδή οδηγηθήκαµε προς το φως της θεογνωσίας (µε την ενανθρώπιση του Υιού Σου), αφού σηκωνόµαστε από τη νύχτα (πρίν ξηµερώσει), δοξολογούµε Εσένα, Φιλάνθρωπε.

Το θαλάσσιο θηρίο ξέρασε τον Ιωνά από τα σπλάχνα του ακέραιο, όπως (γεννά η µητέρα) το έµβρυο. Κι ο Λόγος (του Θεού), αφού κατοίκησε στην (κοιλιά της) Παρθένου και έλαβε (ανθρώπινη) σάρκα, έχει γεννηθεί φυλάσσοντάς την αδιάφθορη. Επειδή µε την ενανθρώπιση δεν έπαθε αλλοίωση (η µήτρα της Παρθένου), φύλαξε αβλαβή τη µητέρα Του.

Οι (τρεις) νέοι, επειδή ανατράφηκαν µε ευσέβεια (προς το Θεό), αφού καταφρόνησαν την ασεβή διαταγή (του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα), δε λύγισαν στην απειλή της φωτιάς, αλλά αφού στάθηκαν στη µέση της φλόγας (της καµίνου), έψαλλαν: «Θεέ των προγόνων µας, είσαι ευλογηµένος».

Δοξολογούμε, ευλογούμε και προσκυνούμε τον Κύριο. Το δροσερό καµίνι (µε την αναµµένη φωτιά) προτύπωσε το υπερφυσικό θαύµα, γιατί δεν έκαψε τους (τρεις) νέους που δέχτηκε, όπως κι η φωτιά της θεότητας δεν έκαψε την κοιλιά της Παρθένου στην οποία µπήκε. Γι’ αυτό, ανυµνώντας ας ψάλλουµε : «Ας ευλογεί όλη η Δημιουργία τον Κύριο κι ας Τον εγκωµιάζει σε όλους τους αιώνες».

Δοξολόγησε, ψυχή µου, την τιµιότερη και ενδοξότερη από τα ουράνια (αγγελικά) στρατεύµατα.

Βλέπω ένα µυστήριο ασυνήθιστο και παράδοξο! (Με τη γέννηση του Χριστού) το Σπήλαιο να γίνεται ουρανός, η Παρθένος (να γίνεται) Χερουβικός θρόνος, η φάτνη (να γίνεται) τόπος στον οποίο αναπαύθηκε ο Χριστός, ο Θεός, που δε χωράει πουθενά. Αυτόν ανυµνώντας, ας δοξολογούµε.

Η Παρθένος σήμερον, τόν προαιώνιον Λόγον, ἐν σπηλαίῳ ἔρχεται, ἀποτεκεῖν ἀποῤῥήτως. Χόρευε ἡ οἰκουμένη ἀκουτισθεῖσα, δόξασον μετά ᾿Αγγέλων καί τῶν Ποιμένων, βουληθέντα ἐποφθῆναι, Παιδίον νέον, τόν πρό αἰώνων Θεόν.

Η Παρθένος σήµερα έρχεται στο σπήλαιο για να γεννήσει µε τρόπο µυστικό το Λόγο (δηλαδή το Χριστό) που υπάρχει πριν τους αιώνες (δηλαδή ανέκαθεν). Χόρευε (και πανηγύριζε), οικουµένη, επειδή άκουσες (αυτό το χαρµόσυνο νέο), δόξασε µαζί µε τους Αγγέλους και τους Ποιµένες επειδή θέλησε να παρουσιαστεί σαν µικρό παιδί ο Θεός που υπάρχει πριν τους αιώνες (δηλαδή ανέκαθεν).

Η Γέννησίς σου Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ,
τό φῶς τό τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γάρ οἱ τοῖς ἄστροις
λατρεύοντες, ὑπό ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σέ προσκυνεῖν
τόν ῞Ηλιον τῆς δικαιοσύνης, καί σέ γινώσκειν ἐξ ὕψους
᾿Ανατολήν. Κύριε δόξα σοι.

Η Γέννησή Σου, Χριστέ, που είσαι ο Θεός µας, ανέτειλε στον
κόσµο το φως της γνώσεως (του Θεού)· διότι µε αυτή (οι Μάγοι) που
υπηρετούσαν (δηλαδή µελετούσαν) τ’ άστρα, διδάσκονταν από ένα
αστέρι να προσκυνούν Εσένα, που είσαι ο Ήλιος της δικαιοσύνης
και να Σε αναγνωρίζουν σαν την Ανατολή που ήρθε από τον ουρανό.
Κύριε, δόξα ανήκει σ’ Εσένα.