ας σταθουμε χριστοφοροι παντοτε

Αν δε θες χαρά που να τελειώνει
για μια ολόκληρη ζωή
και αν θες η αγάπη να σ’ ενώνει
με τον δίπλα σου κάθε στιγμή·

τότε μάθε, ένας είν’ ο δρόμος
που θα σε βγάλει εκεί που είναι το φως,
πως ο Χριστός για όλους τους ανθρώπους
είν’ η Ζωή, η Αλήθεια κι η Οδός.

Αν δυο φλόγες έχεις μες στα στήθια,
την πίστη και την αρετή,
κι αν σημαία θέλεις την αλήθεια
για τις μάχες ετούτης της γης·

τότε να ξέρεις, ένας είν’ ο δρόμος...

Αν σ’ αυτό το πέλαγος του κόσμου
και μες στα βάσανα της γης,
με τη λάμψη που Αυτός σου δίνει,
τους ανθρώπους θες να οδηγείς·

τότε πες τους, ένας είν’ ο δρόμος...

Κύματα πελώρια χτυπούν από παντού,
αέρας και σκοτάδι ταράζουνε τον νου.
Σπασμένα τα κατάρτια, σχισμένα τα πανιά,
το πλήρωμα με φόβο κοιτά προς τα ψηλά.

Μα, άξαφνα, μια λάμψη προβάλλει απ’ τη στεριά,
σκορπίζει την ελπίδα στα πρόσωπα ξανά.
Ο φάρος τόσα χρόνια ακλόνητος, ορθός,
στην κρίσιμη την ώρα θα γίνει οδηγός.

Κύριε, μου λες: «Είμαι το Φως»
κι αν στη ζωή μείνω πιστός,
πάντοτε τη χαρά θα έχω μέσα στην καρδιά.
Κύριε, μου λες: «Είμαι το Φως.
Πάμε μαζί! Να η οδός!»
Το χέρι Σου κρατώ και μ’ οδηγείς στον ουρανό.

Πλοίο η ζωή μας, λιμάνι αναζητά,
γεμάτες αγωνία οι ώρες που περνά.
Επάνω του ξεσπάνε με λύσσα οι πειρασμοί,
να τ’ οδηγήσουν, θέλουν, σε χώρα μακρινή.

Στην καταχνιά σαν φάρος η άγια Σου μορφή,
μας δίνει το κουράγιο να κάνουμε αρχή.
Μαζί θ’ αγωνιστούμε και βάζουμε σκοπό,
για όλους το ταξίδι να είναι φωτεινό.

Κύριε, μου λες: «Είμαι το Φως»...

Το Πνεύμα Σου μας χάρισε τη ζέση
να γίνουμε αποστόλων μιμητές.
Θ’ ανάψουμε σ’ ανθρώπινες καρδιές
τη φλόγα που γερά μας έχει δέσει,
στον δρόμο που μας φέρνει στις κορφές.

Στον δρόμο π’ οδηγεί στην Άγια Πόλη
- ουράνια μας πατρίδα, ποθητή!
Στις πύλες της προσμένεις, Λυτρωτή,
καθέναν που την ύπαρξή του όλη
στου τρύγου έχει τάξει τη ζωή.

Τη φλόγα που μας πύρωσε τα στήθια
θ’ απλώσουμε στα σκότη όλης της γης,
γιατί όταν έχεις νιώσει την Αλήθεια,
μονάχος σου δε θέλεις να τη ζεις.
Θα οδηγήσουμε ψυχές που μες στο ψέμα τώρα ζουν,
μα την Αλήθεια της ζωής αναζητούν.
Θα οδηγήσουμε ψυχές μέχρι τις πύλες τ’ ουρανού,
απόστολοι όλοι με τη φλόγα του Χριστού!

Τη δύναμη μας δίνεις να διαβούμε
απότομες χαράδρες και γκρεμούς.
Σ’ Εσένα ανήκει η καρδιά κι ο νους,
για ’Σένα τώρα υπάρχουμε και ζούμε
κι Εσύ τον κάθε πόθο μας ακούς.

Κι όταν τ’ αγγέλου η σάλπιγγα μια μέρα
με των Αγίων σμίξει τις ωδές,
κάνε της νέας ζωής το λυκαυγές
στην αγκαλιά Σου να μας βρεί, Πατέρα,
μ’ όσες κοντά Σου φέραμε ψυχές.

Τη φλόγα που μας πύρωσε τα στήθια...