Σε μια μορφή,
που Πατέρας και Πνεύμα μαζί υψώσανε,
στον Ιορδάνη ακούστηκε η θεία φωνή.
Πόνος μαζί
κι αγωνία το μέτωπο αυλακώσανε,
αίματος θρόμβοι κυλούν απ’ τη Γεθσημανή.

Το στόμα αυτό,
που αέρα και κύμα ευθύς σταμάτησε
με μια του λέξη, του Πλάστη Θεού διαταγή,
δίχως ντροπή
ένας δούλος πριν λίγο μ’ ορμή το ράπισε.
Τον ουρανό πως χτυπά τούτη η βέβηλη γη!

Γι’ αυτό, Ραββί, κι η δική μου φωνή,
κάπως ψιθυριστή, σαν αυτή του ληστή,
«Μνήσθητί μου» παλεύει να πει.
Και προσπαθώ, Κυρηναίος κι εγώ,
όμως εθελοντής, ως πιστός μαθητής
να κρατήσω, Χριστέ, τον Σταυρό.

Και στα πλευρά,
που τα κρίματα τόσων ανθρώπων σήκωσαν,
ένα φραγγέλιο χαράζει σημάδια βαθιά.
Απ’ τον Σταυρό,
άγριοι ρόζοι του ξύλου σκληρά τα πλήγωσαν,
μες στο στρατί που οδηγεί στον πικρό Γολγοθά.

Χέρια ζεστά,
που το φως, τη ζωή, το ψωμί χαρίσανε·
πόδια που βάδισαν θαυματουργά σε νερά.
Γοργά ξεχνούν
οι καρδιές των ανθρώπων· για δες, τολμήσανε
να τα τρυπήσουν με κρύα, θανάτου, καρφιά!

Γι’ αυτό, Ραββί, κι η δική μου φωνή...

Έχω δεμένη στα χείλη μια κραυγή,
που περιμένει απ’ την ψυχή να βγει·
γι’ αυτό στον διπλανό Σταυρό
στρέφω το βλέμμα να Σε δω,
ένας ληστής μαζί Σου κρέμομαι κι εγώ.

Πάρε με μέχρι τον ουρανό
και συγχώρεσέ με να σωθώ.
Ιησού μου, ξανά όταν θα ’ρθεις,
μη με λησμονήσεις,
να με θυμηθείς!

Αν Σου ζητήσω απ’ τον Σταυρό να κατεβείς,
μαζί μ’ εμένα να γλιτώσεις, να σωθείς,
είναι γιατί συχνά ξεχνώ
πως απ’ τον δρόμο τον στενό
μπορώ ν’ ανέβω μόνο ως τον ουρανό.

Πάρε με μέχρι τον ουρανό...

Πάρε με μέχρι τον ουρανό
και συγχώρεσέ με να σωθώ.
Θα ’θελα στο δείλι της ζωής,
απ’ τους δυο, να είμαι
ο πιστός ληστής. (2)