Μεγάλη Τετάρτη βράδυ. Έχω κλείσει την πόρτα και είμαι μόνος στο δωμάτιό μου. Ησυχία απόλυτη. Αυτή η ησυχία με συνοδεύει από την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας όταν πήρα την απόφαση να κάνω στην άκρη τα μαθήματα και να ασχοληθώ με τις μέρες αυτές. Ξαφνικά, αρχίζω να βλέπω τον εαυτό μου να βαδίζει με τον Χριστό. Κάθομαι δίπλα στους μαθητές και παρατηρώ ότι τους πλένει τα πόδια. Μου ζητάει να πλύνει τα πόδια μου. Ντρέπομαι τόσο πολύ που χάνω τις λέξεις να Του το πω. Δε θα άντεχα ποτέ να δω έναν απλό άνθρωπο σε μια τόσο ταπεινωτική πράξη, πόσο μάλλον Εκείνον που κρατάει στο ένα χέρι του το σύμπαν ολόκληρο...