Ο υμνογράφος της Εκκλησίας μάς υπενθυμίζει την παραβολή των Δέκα παρθένων και μας καλεί να αγαπήσουμε τον Νυμφίο, ο οποίος είναι ο ίδιος ο Χριστός.

Αλήθεια, εμείς που είμαστε μαθητές του Χριστού, Τον αγαπάμε με όλη μας την καρδιά; Ίσως στην θεωρία να λέμε «ναι» και να του δίνουμε πολλές υποσχέσεις, όμως οι πράξεις, οι σκέψεις, οι επιθυμίες της καθημερινότητάς μας, αποδεικνύουν την αγάπη μας αυτή; Γι’ αυτό τώρα που βρισκόμαστε στην περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας ας προετοιμάσουμε την ψυχή μας με περισσότερη προθυμία, επιμονή και λεβεντιά, να δεχτεί τον Κύριο. Όπως ακριβώς έκαναν και οι πέντε φρόνιμες παρθένες. Αν γίνει κάτι τέτοιο τότε αυτό το «διαφορετικό» Πάσχα θα είναι όντως διαφορετικό για τη συνέχιση της πορείας μας.

Ο Χριστός έχει κάνει την αγάπη τόσο εύκολη. Ένα χαμόγελο στους γονείς μας ή μια βοήθεια παραπάνω στο σπίτι τώρα που περνάμε περισσότερο χρόνο μέσα σ’ αυτό. Μια συγγνώμη όταν στενοχωρούμε τους άλλους. Μια όμορφη παρουσία που θα προσφέρει ειρήνη την ώρα των εντάσεων, θα στηρίζει όταν οι άλλοι δειλιάζουν γύρω μας, θα γεννάει την ελπίδα αυτές τις μέρες που διανύουμε. Ίσως ένα τηλέφωνο στους φίλους μας που κι εκείνοι έχουν τις δικές τους δυσκολίες. Ακόμα, μελέτη του λόγου Του για να Τον γνωρίσουμε πιο πολύ. Προσευχή, συνομιλία μαζί Του ζητώντας τον φωτισμό Του για να μπορούμε να καταλαβαίνουμε τι είναι σωστό και τι όχι, τι μας ωφελεί και τι μας βλάπτει. Και πόσα άλλα δεν μπορεί να σκεφτεί μια καρδιά που αγαπά για να δείξει την αγάπη της, μιας και η αγάπη χρηστεύεται, βρίσκει δηλαδή τρόπους να είναι χρήσιμη στους γύρω της, είναι εφευρετική.

Και όλα αυτά για να είμαστε μαζί Του κάθε στιγμή. Ξεκινώντας από αυτή τη γη και φτάνοντας ως τον ουρανό... μαζί Του... Άραγε εμείς λαχταράμε αυτή την αιώνια συνάντηση και ζωή με Εκείνον που μας αγάπησε τόσο, ώστε να θυσιαστεί για εμάς;